Στην κορυφή του κόσμου

Και μετά από ώρα, μπορεί λίγη, μπορεί πολλή ξανά ρίχνεις μια ματιά, κι έχει χαράξει, ίσα να σπάσει η μαυρίλα και να γεμίσει ο ουρανός χώματα. Πρέπει να φτάνεις λογικά, στο ξημέρωμα είχαν πει, αλλά δεν έχεις ιδέα αν πας γρήγορα ή αργά. Ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει πολύ πριν. Τίποτα από όσο βλέπεις δε σου θυμίζει κάτι, κι αν έχεις δει ΄βερεστοταινίες. Και δεν βλέπεις κορφούλα, να πάρεις κουράγιο, ή να τα βροντήξεις όλα να πας για κανά καφέ. Μπροστά σου σηκώνεται ένας παγωμένος λοξός τοίχος. Λες εκεί θα’ναι. Και μόλις τον ανεβαίνεις, βλέπεις τον επόμενο, και μετά τον επόμενο, μετά τον επόμενο. Αεράς να λυσάει και δίπλα σου ένας γκρεμός που πρέπει να φτάνει μέχρι το Λουτράκι. Και βλέπεις τη σημαία της Συρίας, ο Samerάκος. Και μετά είναι το τελευταίο βήμα. Στην κορφή. Του Ιμαλάιου. Του κόσμου. Καμία συγκίνηση. Κανένα δάκρυ. Ο Νίκος δεν είναι εδώ. Αλλιώς τα είχαμε συμφωνήσει. Είναι απλά άλλη μία κορφή. Επίσης καμία φωτογραφία. Μόνο μία εικόνα της Λυδίας.(Κράτα την, θα γίνει διάσημη)

Summit push

Summit push Δε θα σου πω πολλά για όσα πήγαν στραβά, γιατί πήγαν σχεδόν όλα... ούτε για τον αέρα που έκοψε μόνο όσο ήσουν πίσω από την κόψη -έτσι κι αλλιώς θα ήσουν προστατευμένος-, ούτε για μάσκες οξυγόνου που λίγο δούλευαν και πολύ βούλωναν, ούτε για σερπόνια φαντάσματα, που μια ήταν και μια δεν ήταν, ή που δεν ήταν καθόλου, ούτε για πόνο, ούτε για κρύο. Κάποια στιγμή μεταξύ του παγωμένου λήθαργου και φλεγόμενης κάψας ρίχνεις μια ματιά γύρω σου, έχει ένα φεγγάρι που δεν το φαντάζεσαι και φωτίζει γύρω σου τις ψηλές κορφούλες του κόσμου. Κι εσύ είσαι εκεί τσούκου τσούκου, βήμα βήμα, ανεβαίνεις ραχούλες, κάτω από το ΄βερεστάκι, στο Ιμαλάιο. Και που είναι αυτό το ΄βερεστάκι? Γιατί δεν το βλέπεις? Φτάνουμε στο balcony, εδώ αλλάζουμε μπουκάλες. Δεν φαίνεται μονοπάτι, έχει πέσει πολύ φρέσκο χιόνι. Κάθε βήμα είναι δύο, μπορεί και περισσότερα αν σε πάρει η κουτρουβάλα. Βάζεις την ξινη μπροστά ν’ανοίξει κανά βήμα. Ας κάνει έστω και τώρα κάτι χρήσιμο. (Φωτό δεν έχει αλλιώς δεν θα είχε δάχτυλα)

Camp 4

Κι εκεί που πας με τον αέρα του νικήτη μόλις καβατζώσεις το Σπιρούνι της Γενεύης που θα σε πάει καρφί στο camp 4, και έχεις κανoνίσει λιακάδες και άπνοιες, μπαφ τρως μια αεροσφαλιάρα από τις λίγες. Βλέπεις το camp που είναι μια σκέτη απογοήτευση, σαν χωματερή τίγκα στο σκουπίδι που λειτουργεί ενίοτε και ως νεκροταφείο σκηνών. Είναι από τις μέρες, που δεν θες να σκέφτεσαι κορφούλες, παρά τζακάκι αναμμένο με χοντρές μάλλινες κάλτσες και μια ζεστή κούπα σοκολάτα. Χώνεσαι όπως όπως σε μια σκηνή που μόλις στήθηκε, και αναρωτιέσαι πόσες ώρες θα αντέξει. Και τι θα γίνει? Έτσι? Με τόσο αέρα? Μαζεύουμε ένα κοκτέιλ μετεωρολογικών, και η σούμα είναι ότι ο αέρας θα πέσει λίγο, και να σβουρήξουμε για πάνω το συντομότερο, γιατί την επόμενη είναι που θα γίνει της κακομοίρας. Μαζέψου, τι θα φορέσεις, πόσα θα φορέσεις, κάτι να φας, κάτι για μαζί, μπατάρίες για τον φακό μη ξεχάσεις, και δοκίμασε τα χοντρά γάντια πως θα κάνεις καμιά δουλειά μην είσαι πάλι τελείως κουλό. Σκόρπιες σκέψεις στα 7Κφεύγα. Είναι το μυαλό σου λίγο θολωμένο. Τόσα χρόνια κουβαλάς ένας σώμα που θέλει κάτι να κάνει και ένα μυαλό που θέλει να πεθάνει και σήμερα είσαι εδώ ένα τσακ πριν τη γραμμή που το σώμα σου πεθαίνει κι η κεφάλα σου προσπαθεί να το εμποδίσει. Πως εκεί στην ερημιά σου βρέθηκαν πάλι τόσοι, φίλοι, γνωστοί, άγνωστοι, εξαφανισμένοι και σε έλουσαν με τόση αγάπη και δύναμη, πως μηδένισαν την απόσταση κι είναι συνέχεια εδώ; Πως οι μικρές μολυβένιες κουβέντες του Κυριάκου έγιναν ξαφνικά η βίβλος σου για ένα βράδυ; Πως η καρδιά σου είναι τόσο γεμάτη και η σκηνή σου τόσο άδεια; Σκάσε τώρα, έχεις ένα βουνό ν’ανέβεις...

Ο δρόμος προς το Camp 4

Camp 3- Camp 4 Φίλε σήμερα φεύγουμε με οξυγόνο γιατί έτσι και η μέρα κυλάει εξωτικά ανεβαίνουμε παγωμένους τοίχους κι όταν αυτοί στερεύουν παίρνουν σειρά οι βουνοπλαγιές οι χιονισμένες, οι παγωμένες, που τελειωμό δεν έχουν, και σαν δεις ότι κοντεύει να τελειώσει, μη σκιάζεσαι θα έχει κι άλλη. Ο καιρός κλασσικά μας τρολάρει με πολύ κρύο, πολλή ζέστη, πολύ αέρα και μια ατελείωτη ουρά ωσαν του Σκλαβενίτη Σάββατο μεσημέρι πριν από τριήμερο. Και να θες να προσπεράσεις μεγάλε ξέχνα το, μόλις κάνεις ένα βήμα θα θυμηθείς ποιος είσαι και που. Στο διάβα θα δεις και τον πρώτο σου μακαρίτη, φρέσκο κομμάτι με φετινες μποτούλες, μόνο για να θυμηθείς ότι εδώ (όπως και άλλου) μπορείς να τα κακαρώσεις και κάτω από τα 8Κ. Και όπως παίρνεις μάτι το ΄βερεστάκι από διαφορετική γωνία, βλέπεις την πιο αγριεμένη μουσούδα από κοντά, σαν να έχει κρεμάσει ταμπελάκι «Σήμερα κλειστόν» τουλάχιστον για μας.

Πρώτη φορά στα 7100 μέτρα

Και ενώ η κατασκήνωση είναι πάνω στη γκρεμίλα και καμία κορφούλα δεν υπάρχει, μπορεί παράτυπα να συγκινηθείς αν πε γιατί είναι η πρώτη σου φορά στα 7100κάτι, και τα ´φτασες και γρήγορα ενώ νόμισες ότι θα αποθάνεις στα μισά και χωρίς οξυγόνο, ενώ το σουρφετό ανέβαινε φουλ καλωδιωμένο. Και εδώ κατά τα γνωστά η υπεροχοθέα θα έρχεται και θα χάνεται και θα ξαναέρχεται γιατί έτσι, και στο αντίσκοινο θα κρυωνοζεσταίνεσαι και δε θα έχεις και dining tent να πας γιατί εδώ δεν έχει, και θα φας ωραιότατο κουοπουλάκι σακουλακίου, και θα έχεις το νου αν βγεις για κατούρημα μη σε φάει καμιά χαράδρα-γιομάτος ο τόπος- και στο τέλος θα ξαπλάρεις θα καλωδιωθείς γιατί ήρθε η ώρα σου και θα ρουφάς καθαρό οξυγονάκι μέχρι να χορτάσει το πλεμόνι σου.

Camp 3

Camp 2 - camp 3 Εγερτήριο στις 4 αλλά άμα είσαι ζούμπερο δεν αλλάζεις το ρολόι και σήκώνεσαι 2 πακετάρεις το σύμπαν κι αναρωτιέσαι γιατί δεν έχει σηκωθεί κανένας άλλος. Ο δρόμος στην αρχή είναι γλυκός, μια ελαφριά ανηφορίτσα για κανά δίωρο για να φας μετά την παπάρα στα μούτρα: Lhotse face μια καθετίλα να χορτάσει κάθε πικραμένος. Και θυμίσου ότι όταν φλερτάρεις με τα 7Κ το οξυγόνο φλερτάρει στο 40% που σημαίνει στην πράξη ότι αν νομίζεις ότι έχεις λαχανιάσει στο παρελθόν, απλά ξέχνα το. Κι εκεί που είσαι σίγουρη ότι θα τα κακαρώσεις λίαν συντόμως σκάνε δύο χαμογελούντες Γιαπωνέζοι -γιατί ποιος χριστιανός χαμογελάει σε τέτοια ανηφοριά- και σου αλλάζουν τη διάθεση όταν τους φωνάζεις σούσιιιιιιιι και αρχίζουν και αυτοί να λαχανιοφωνάζουν I want sushiiiiiii! Κι εκεί είναι που λες ´γαμώτη πάλι μαλακία έκανα δεν καθόμουνα στ´αυγά μου´ και κατά τα γνωστά όταν φτάνεις τα ξεχνάς όλα (μόλις πάρεις μια ανάσα μετά από το ακαδημαϊκό 10λεπτο) γιατί η θέα απλά δεν υπάρχει. Γουέλκαμ του καμπ 3!

Camp 1

Και μετά βλέπεις το camp 1 που είναι η ντροπή των camps γιατί απλά κανείς δε μένει εδώ. Έστω πες το camp 0,κάτι. Και αφού τελειώσει το ατελείωτο πάνω κάτω από τις χαράδρες που προκαλεί ο καταρράκτης που ξεκολλάει από τον παγετώνα και προχωράει προς τα κάτω, βλέπεις την κοιλάδα, κάτι που μοιάζει επιτέλους εύκολο. Έχει βγει για τα καλά κι ο ήλιος, είναι κι αυτή η μπότα που επιμένει να μη συνεργάζεται, βάζεις τη ραλύ, και τσουπ έφτασες. 3 ώρες νωρίτερα από την άλλη φορά. Να κάτι ευχάριστο. Το camp 3 θα σου επιφυλάσσει τις ίδιες ακριβώς εκλπήξεις, έναν ήλιο που ζεματάει τα πάντα και κάνει τη σκηνή σου να μοιάζει με το καζάνι της κόλασης, βραδινούς αέρηδες που δεν τους θέλεις πια και ευτυχώς δεν τα κάνουν μαντάρα, ένα rest day που ενώ αρχικά στο σνόμπαρες μετά το αγάπησες με μανία και μια απερίγραπτη βραδινή πανσεληνούμπα που τα κάνει όλα μέρα, και μπορείς ένα ένα τα σερπόνια που κατεβαίνουν από τα ψηλά. Άχρηστη πληροφορία της ημέρας: τίποτα πιο εκνευριστικό από summiters που κατεβαίνουν.

Επιτέλους φεύγουμε

EBC-Camp 2 Επιτέλους φεύγουμε. Ο μάγερας μας μας αποχαιρετάει με καρπούζι και μηλόπιτα, και με μια γλυκειά νύχτα με μια φεγγαράδα τούμπανο που φωτάει τα πάντα. Για άλλη μια φορά θα ανάψουμε την puja μας, να καπνιστούμε ωλούθε, για άλλη μια φορά ο Naga θα πει το τραγουδάκι του και όλοι μαζί θα πετάξουμε λίγο ρυζάκι, κανείς δεν παντρεύεται, άλλη μια προσφορά στους θεούς για να μας προσέχουν. Θα κάνεις το πρώτο βήμα, αυτό το παραμύθι το έχεις ξαναζήσει, όλο το στρουμφοχωριό πάνω, στον Khumbu δεξιά. Αυτός ο παγωμένος καταρράκτης είναι ίσως ότι πιο μαγευτικά όμορφο υπάρχει, όσο πιο τρομακτικά επικίνδυνο αφού κουνιέται συνέχεια και δεν ξέρεις που θα σε πετύχει, και μια υπερχιονοστιβάδες να περιμένουν καρτερικά ποιον θα φάνε. Τέτοια ώρα δεν ανησυχούμε, είναι όλα κόκκαλο παγωμένα τέρμα. Αλλά στο μυαλό σου δεν παίζει τίποτα από όλα αυτά. Απλά να φύγει. Και κάποια στιγμή χαράζει, και σκέφτεσαι ότι άντε τώρα θα ζεστάνει. Μόλις έχουν έρθει οι πιο κρύες ώρες. Μέχρι να φας τον ήλιο στα μούτρα

Επιτέλους δόθηκε το μαρς

Επιτέλους δόθηκε το μαρς. Το βράδυ φεύγουμε. Όσο κι αν θέλεις να το πιστέψεις είσαι σίγουρη ότι θα σκάσει μύτη ένα δελτίο καιρού, μόνο για να σε ζωχαδιάσει πάλι. Μαζεύεις, δηλαδή τι να μαζέψεις, αυτή τη φορά δεν θα πάρεις τίποτα περιττό. Κανά ξηροκάρπι, κανά νερό, ένα έξτρα γυαλί, ένα έξτρα γάντι, μην τυχόν χαθεί, γιατί τότε χάθηκες. Και θα πάτησεις το printscreen πολλές φορές, για να μαζέψεις ευχές, αγάπη και δύναμη από όλους αυτούς που θα ήθελαν να είναι εδώ για μια τελευταία αγκαλιά, αλλά δεν είναι. Σαν παραμονή του πρώτου μαραθωνίου. Όλα όσα έπρεπε να κάνεις έχουν γίνει, όλος ο καιρός που περίμενες, έχεις φτάσει μερικά βήματα πριν την γραμμή της εκκίνησης. Θα έπρεπε να έχεις αγωνία. Αλλά κλασσικά είσαι αναίσθητα ήρεμη. Στις 3 φεύγουμε. Για το camp 2. Πάλι. Είναι η τελευταία ασφαλής ζώνη. Πάνω από τα 6,5Κ το σώμα χωρίς να το ξέρει αρχίζει να νωσεί. Απ’τα 8Κ και πάνω πεθαίνει.

Ναι, είμαστε ακόμα εδώ

Ναι είμαστε ακόμα εδώ, κι έτσι όπως το πάει και το 15αύγουστο εδώ θα τον γιορτάσουμε.Αλλά δεν παραπονιόμαστε. Τον καλύτερο καφέ τον πίνουμε, πικ-νικ στις εξοχές κάνουμε, και να να βάλουμε και λίγο αρτιστίκ στο πρόγραμμα, σήμερα ξεκινήσαμε casting τα σερπόνια μας, πιο ταιριάζει πιο αρμονικά με τις μούρες μας. Μπορείτε να ψηφίσετε για τον Tsering ή το μοντελάκι Lakhpa. Έχουμε χρόνο. Σε άλλα νέα η κορφούλα μας μέχρι το 1865 ονομαζόταν «Peak XV», μέχρι που ο Sir George Everest, Ινδός τοπογράφος, τη βάφτισε ´βερεστάκι - καθόλου ψωνάρα ο τύπος. Οι θιβετιανοσέρπα το λέγανε Chomolungma, από τη θεά φύλακα των βουνών που καβαλούσε μία κόκκινη τίγρη και ήταν μία από τις 5 αδελφές της μακράς ζωής. Μέχρι το 1956 δεν είχε νεπαλέζικο όνομα, και τότε ο ιστορικός Babu Ram Acharya επινόησε το όνομα Sagarmatha, που σημαίνει κεφάλι του ουρανού. Το βουναλάκι είναι κάργα ιερό, εξού κι οι pujες και είναι μεγάλη μα τω Δία αμαρτία οι εξωσυζυγικές συνευρέσεις, τουλάχιστον πάνω από το basecamp.