Κι επειδή μπορεί και κατά βάθος να πιστευείς ότι είναι και λίγο γρουσουζιά όλα να πηγαίνουν καλά, αρχίζουν τα χορευτικά, φεύγει μια πέτρα, ακούγεται ένα κρατς. Γνώριμο. Ευτυχώς μπορείς να βρεις εύκολα χιόνι, και πάγο και επίδεσμους. Δεν έχεις πατερίτσες, αλλά έχεις τα μπαστούν. Κάτι είναι κι αυτό. Εξάλλου τι έμεινε, μια ωρίτσα για το στρουμφοχωριό. Μια ωρίτσα με γιάκους βιαστικούς που μόλις βγήκαν από το κομμωτήριο, περιπάτητες που αγκομαχάνε να φτάσουν στο basecamp για να σηκώσουν πανηγυρικά τη σημαία «τα καταφέραμε», ελικόπτερα που έχουν πάρει φωτιά, όλα πρέπει να είναι στη θέση τους. Και στο βάθος φαίνεται, φωτεινό, κατακίτρινο, διάσπαρτο στους καταγάλανους παγετόνες, με τα στρουμφάκια σκουφιασμένα να τρέχουν από δω κι από ‘κει κάτω από το χιονάκι που πάλι πέφτει πυκνό. Καταφέρνεις να βρεις τη γειτονιά σου, τη σκηνούλα σου, το «φαγάδικό» σου. Κι ο μάγειράς σου ευτυχώς σε περίμενε. Και δεν έχει αργήσει. Γιατί κάνει μία μεγάλη παγωμένη πείνα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου