(Ανοίγει το πορτοφολάκι της μουρμούρας) Μπορεί να ακουστείς βλαμμένη, μπορεί και λίγο αχάριστη, αλλά ρε φίλε όσο ωραία και να είναι η lodgeάρα η χλιδάτη, η μεγάλη, η κυριλέ, με τα φώτα και τις μπρίζες, και τις τουαλέτες μέσα στο δωμάτια, και την τηλεόραση και τα σεντόνια και τις κουρβέρτες και όλα τα καλά, εσένα σου λείπει η ερημιά της άλλης πλευράς, που έκανες κρα να δεις άνθρωπα, που η τουαλέτα ήταν απλά συνόνυμο της τρύπας, και ήταν πολύ μακριά από το κεραμίδι που ονόμαζες δωμάτιο, και μπορεί να είχε χώμα για πάτωμα, αλλά είχε ησυχία και ηρεμία και μυρωδιές γνήσιες, και φάτσες που δεν έχουν συνηθίσει ακόμα καλά καλά την ξενόφερτη δυτικίλα, και μόνο μια ξενιτεμένη ουκρανέζικη ψυχή μπορεί να το καταλάβει (και μας λείπει πολύ...) Όχι δεν μπορείς να παραπονιέσαι όταν ξυπνάς με αυτή τη θέα. Φεύγουμε από το Phakding σήμερα και στο διάβα μας όλα τα παραδοσιακά γερμανικά φουρνάρικα, ποτάμια, κρεμαστά γεφύρια, μνημεία και πιτσιρίκια που εξελίσσουν την τέχνη του βόλεϊ. Του νεπαλέζικου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου