Η απογευματινή υψομετροβόλτα μας είχε άρωμα από καμμένο πλεμόνι, είναι το κρύο, είναι το υψόμετρο είναι κι αυτό το γκούχου γκρούχου που δε λέει να κοπάσει. Όλοι πάνε σε ένα μικρό λοφάκι, εμείς τραβάμε απέναντι για το βουνό, καβατζώνουμε από αριστερά έναν ορνιθοπροστατευόνα, σκάει μύτη ένας σερνικός νεπαλέζικος παγώνος με την κυρά του, η μαντάμ ήταν λίγο σνομπ. Σε αντίθεση με ζεύγος κόρακα που στήθηκαν κανονικά για φωτογράφιση δίχως να ενοχληθούν διόλου όταν περάσαμε από δίπλα. Όταν πιάσαμε το 4Κ και κάτι ψιλά, κόψαμε. Είπαμε να ανεβαίνεις ψηλά, να κοιμάσαι χαμηλά. Το σύννεφο που έχει κατέβει χαμηλά δεν επιτρέπει καμία Everest view η σχετικό. Ησυχία. Επιτέλους. Ακούς μόνο κανά μουγκάνισμα. Άντε και κανά γαύγισμα. Άντε και λίγες παιδικές από πολύ μακριά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου